සඳ දෙස බලා හුන්නෙමි,
මා සඳ නම්...
කැළැල් මගෙ මතක වෙන්නැති,
සඳට බට ඔබ,
ඇහිඳන් ගිය මතක පොදි...
හ්ම්ම්...
සලකුණක් පමණි මට ඉතිරි වූ,
නැවත දුර ගිය ඔබ,
පසලොස්වකට මා දිහා බලා,
හිනාවෙන්නැති..
ඔව්, අමාවකවත් මට ඇති,
ඔබෙන් ලැබූ ආවාටය අතගා,
තනිව කඳුලක් හෙලන්නට...

ඔබ මට ප්‍රේම කරනවාද?
සුසුමක් හෙළූ ඔහු ඈ දෙනෙත් තුල අයා,
සොඳුර,
ප්‍රේමය යන්න,
වචනය මා නොදනී,
අර්ථය මා නොහඳුනයි,
කියාදෙන්නට කිසිවකු නොදනී..
එසේනම්, කෙසේ කරම් මම නුඹට ප්‍රේමය?
කියාදෙන්නට වදන් නැති මෙය,
ලියන්නට කවියන් වෙර දැරූ එය,
සිතාගන්නට සිත නැතුව නොව,
පතන්නට මට, හිතන්නට මට,
ඉඩක් ඇත්දැයි තවම සොයමි මම...
අරුත වටහා ගත් දිනක,
ඔබටත්, මටත්, ලොවටත් කියන්නට,
තවමත් සොයමි මම,
කුමක්දැයි මේ,
ප්‍රේමය...

රල පතර පෙන කැටිති,
විසිරි සිරි ඇතිරු හැටි,
ඔබෙ සහස ලඟ නැවති,
මියුරු මුදු පෙම් සුවකි...

අහස් කුස ගැබ්බරයි,
සිතිජ ඉම වෙත දුවයි,
ඔබෙ හිතත් මා රැගෙන,
අනන්තය වෙත දුවයි..

ලිහිණියකු රැගෙන එන,
වෙරළ මත ඇඳෙන එම,
රහස මට කියනු කිම,
සිනහවෙන් ඔබ වසන..

ළමැද හොවා මා වතම,
ඇඳී පෙම් කවි දහස,
ඔබ ලඟම තව රැඳෙන,
තව දිනක් මම සොයන...

පිනි බිඳක්,
අහසින් වැටෙනා, පිනි බිඳක්,
තනපතක් අග රැඳි පිනිබිඳක්,
දැවෙන පොළව නිවුමට වැර දරන,
පිනි බිඳක්,
අහසට පොලොවට බට,
හිරු රැස් මැද නැවතත් අහසට හිමිවන හැඩ,
යන මඟ ඇතිකරමින් ඒ ඉන්ද්‍රචාපය,
පිනි බිඳ,
අයිති අහසට යන්න,
පොලොව අද ඔබට දුර යැයි නොහැඟෙන්න..

වෙහෙසකර දිනයකට නිමක් දෙන්නට, පුරුදු ලෙස මා ගාලු කොටුව දෙස ඇදුනි.. හැන්දෑවට කොටුවට එකවන් පෙම්වතුන්ට ඉඩක් නොදෙන්නදෝ හෝ, සුළඟ දැඩි වී, අහස අඳුරු වෙනු මට පෙනුනි. "කමක් නැහැ, තෙමෙන්නට පෙර ලංවෙන්න පුළුවන් වේවි.." මටම කියාගනිමින්, ඉක්මනින් වටරවුම පසු කරමින් කොටුව වෙත ඇදුනි.

මතක මාවත දෙස හැරී බලමි,
ආ උන් ගැන,
ගිය උන් ගැන...
ඔබ ආ දින...
මල් පිපුනු ඒ මාවත දිගේ,
අදත් හෙමින් අඩිය තබමි,
පයට පෑගෙන වියැලි අතුමෙනි,
ඔබේ මතක.. අද එකිනෙක වියැලන...
මතකය ඉතිරිකර ගිය ඔබ,
සිහිනයක් දෝ එය හැඟෙයි මට,
ඔබ වත මා පපුතුරු සැඟවූ එදවස,
සිහිනයක්දෝ තවත් සොයමි මම...
පෑ සිනහ මල් නෙකතර,
කොබෝ ලීල පීදුනි එදවස,
දකිනට වරක් එම දසුන,
හැරෙමි, බලා හිඳිමි,
ඔබ මා හා හිනැහුනු,
ඒ දසුන... ඔබ සහස....

විහිදීය ඈ තාලයට පාද පොඩි,
සුළඟ හා පොර බදමින්,
සංගීත ස්වරයක වෙලෙමින්,
ලොවක බර මොහොතකට අමතක කරමින්...
අරුත සොයන ජීවිතයට,
නිමක් නොපෙනෙන, තෙරක් නොදැනෙන,
ගමනක එක නිවහනක්යැයි සිතමින්,
දුටු දෙනෙත් වසඟයට ගනිමින්,
සවන් යොමු කර වැයෙන තාලයට,
නටත් ඈ ලොවම ඉදිරියෙන්,
නැත සිතේ එකදු බැඳුමක වගක්,
සොයන්නට කෙනෙක්?
ඈ කවුද?
කසුකුසුව වැඩිවෙත්ම හැරී බලත් ඈ ඔවුන් දෙස,
මාත් ඔබමය, ඔබේ දුවමය, ඔබේ ප්‍රියාවියමය,
අද මට මගෙන් අවසර ලැබුනි, මා හටම මොහොතකට,
මොහොතක මිදෙන්නට, මට මගෙන් මිදෙන්නට...
සංගීතය... මේ සොඳුරු නැටුම පියාපත් දුනි මා හට...
මිදෙන්න, වරකට හෝ.. ඔබෙන්...
ගයන්න ගීයක්, ලියන්න කවියක්, රඟන්න රැඟුමක්...
හඬ ගෑය ඈ... බලා සිටි, මුව අයා සිටි ඔවුන් දෙස...